วิเคราะห์ คาดเดา กล่าวโทษ ความตึงเครียดไม่รู้จบ

Author admin on สิงหาคม 9th, 2008

เมื่อทราบผลการวิเคราะห์ว่าเจ้าเทวดาน้อย มีภาวะออทิสติก สิ่งที่เกิดขึ้นคือภาวะตึงเครียดของคนอื่นๆในครอบครัว แม้ว่าหมอจะได้อธิบายแนวทางไว้ให้เราบ้างแล้ว แต่ความรู้สึก ณ เวลานั้น มันเหมือนว่าทุกสิ่งรอบตัวมืดไปหมด ไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่รู้จะไปทางไหน พรุ่งนี้จะเป็นยังไงต่อไป เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าตัวน้อย คำถามต่างๆผุดขึ้นมามากมาย เพราะกรรมพันธุ์เหรอ ไปได้เชื้อจากฝั่งใครมา หรือเพราะเลี้ยงดูไม่ดี ความรู้สึกกดดันรุนแรงทำให้อดไม่ได้ ที่จะเกิดการกล่าวโทษกันเอง (โดยเฉพาะกับคู่สามีภรรยาที่เพิ่งหย่าขาดจากกันแบบนี้)

จริงๆแล้ว ออทิสติก ไม่มีความเกี่ยวข้องกับพันธุกรรมเลย เป็นภาวะที่แม้แต่ทางการแพทย์ยังไม่สามารถระบุได้แน่ชัดว่า เกิดมาจากอะไรกันแน่ ในกรณีของเจ้าเทวดาน้อย สาเหตุหนึ่ง ซึ่งมีความเป็นไปได้มากที่สุดที่แม่พอจะนึกออก คือประวัติการเจ็บป่วยของหนู ซึ่งครั้งหนึ่ง เมื่ออายุขวบหกเดือน เจ้าตัวน้อยมีไข้สูง และชักเกร็งไปราวๆ 3-5 นาที เมื่อนึกย้อนไปถึงตอนนั้น ก็ทำให้รู้สึกว่า ตั้งแต่นั้นมาหรือเปล่า ที่ทักษะการพูดของหนูถดถอยไป และทำให้มีอาการของออทิสติกเกิดขึ้น

ที่โรงพยาบาลประจำจังหวัด เจ้าตัวน้อยเข้ารับการตรวจสอบการได้ยิน โดยหมอจะให้กินยานอนหลับแล้วใช้เครื่องตรวจ แต่เทวดาน้อยของเราแผลงฤทธิ์จนหมดแรง แล้วหลับไปเอง แอบกรนอีกต่างหาก ^ ^” เลยไม่ต้องพึ่งยาหมอ ผลออกมาปรากฎว่าประสาทการได้ยินของหนูดีมาก การตรวจการได้ยินนี้ เพื่อยืนยันว่า ที่หนูยังพูดไม่เป็นภาษา ไม่ได้เกิดจากการบกพร่องทางการได้ยิน

จากนั้นก็ไปเอ็กซเรย์สมอง ตรงนี้ล่ะ ผลออกมา ปรากฎว่าต่อมทอนซิลของหนู ค่อนข้างโต คุณหมอเด็กท่านนึงวิเคราะห์ออกมาว่า อันนี้แหล่ะ สาเหตุที่ทำให้หนูเป็นออทิสติก และต้นเหตุที่ทำให้หนูเจ็บป่วยบ่อยๆ ทางที่ดีควรรีบผ่าตัดเอาต่อมทอนซิลออก ความรู้สึกของแม่ตอนนั้นสงสารหนูจับใจ อะไรกัน นี่เด็กตัวแค่นี้ อายุไม่ทันจะสองขวบ จะให้ผ่าคอเอาทอนซิลออกเหรอ จึงบอกหมอไปว่า ขอกลับไปคิดดูก่อนว่าจะให้ผ่าไหม

ความขัดแย้งเกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อสมาชิกทางบ้านฝั่งนู้นประนามแม่ว่า ทำไมไม่ให้หมอผ่าตัดให้ ไม่รักลูกเหรอ อ้าวเวร ก็เพราะรักลูกน่ะสิตูถึงตัดสินใจแบบนี้ (อุ๊ปส์ ประทานโทษ แต่นึกถึงตอนนั้นแล้วเจ็บใจ) แม่ก็ได้แต่บอกไปว่า ขอหาข้อมูลในเรื่องนี้ก่อน ค่อยตัดสินใจ

เมื่อมาหาข้อมูลในอินเตอร์เนต ทั้งจากเอกสารวิชาการ จากข้อมูลของคุณหมอท่านอื่นๆ และจากประสบการณ์ของเด็กที่เคยได้รับการผ่าตัดเอาทอนซิลออก ทั้งข้อดี และข้อเสีย สรุปได้ว่าต่อมทอนซิลก็เหมือนยามเฝ้าหมู่บ้าน เป็นปราการด่านแรกที่ป้องกันร่างกายของเรา เมื่อใดที่ยามเกเร ไม่ทำหน้าที่ให้ดี ก้อาจทำให้หมู่บ้าน คือร่างกายของเราเจ็บป่วย แต่การตัดเอาทอนซิลออกไป ก็เหมือนการไล่ยามหน้าหมู่บ้านออกไป เชื้อโรคต่างๆก้ผ่านเข้ามาได้ง่ายขึ้น ร่างกายต้องหาทางป้องกันเอง คือเราจะไม่เจ็บป่วยเพราะทอนซิลอักเสบอีกต่อไป แต่อาจจะไปป่วยด้วยเรื่องอื่นแทน

ส่วนเรื่องต่อมทอนซิลโตนั้น มีทั้งที่ โตจริงๆ เพราะความผิดปกติ และอีกกรณีนึงคือการ โตแบบชั่วคราว ซึ่งเกิดจากการเจ็บป่วย เช่นเมื่อเป็นหวัด ต่อมทอนซิลจะโตขึ้น เพราะต้องทำงานหนักกับการต่อสู้กับเชื้อโรค เมื่อหวัดหาย ต่อมทอนซิลจะค่อยๆยุบลงจนเท่าปกติ หากป่วยเป็นหวัดบ่อยๆ ต่อมทอนซิลยุบไม่ทัน ก็โตขึ้นมาอีก หากต่อมทอนซิลอ่อนแอ สู้กับเชื้อโรคไม่ไหว ก็จะอักเสบ และอาจจะอักเสบเรื้อรัง ทำให้ต้องผ่าตัดเอาทอนซิลออกเพื่อตัดปัญหา

ปัจจุบัน มีการใช้ยาปฏิชีวนะในการรักษาทอนซิลอักเสบอย่างได้ผล ทำให้มีความจำเป็นในการทำผ่าตัด ต่อมทอนซิลน้อยลง การผ่าตัดจึงควรทำในกรณีที่จำเป็นเช่น ทอนซิลอักเสบเรื้อรัง เป็นๆ หายๆ อย่างน้อย ประมาณ 5 ครั้งต่อปี เป็นเวลามากกว่า 2 ปี หรือพบว่า ทอนซิลมีขนาดใหญแต่กำเนิด่ และทำให้เกิดการอุดตันของทางเดินหายใจส่วนบน ทำให้นอนกรน หายใจเสียงดัง ในบางรายทำให้เกิดการหยุดหายใจเป็นช่วงๆ (ที่เรียกว่า Obstructive Sleep Apnea)

สรุป แม่ยืนยัน ว่าจะไม่ส่งลูกเข้ารับการผ่าตัดต่อมทอนซิล พร้อมทั้งพิมพ์เอกสารข้อมูลที่แม่ค้นมาได้ ไปให้ทางบ้านฝั่งนู้นอ่าน แต่ก็ยังไม่วายไม่เชื่อกัน หาว่าไม่รักลูก ไม่เชื่อหมอ (ก็เอกสารพวกนี้ก็มาจากหมอทั้งนั้น … จนราวๆครึ่งปีหลังจากนั้น เค้าได้ไปคุยกับป้าคนนึงที่เจอกันโดยบังเอิญในโรงพยาบาล ป้าคนนั้นก็บอกว่าอย่าไปผ่าเลย มันเป็นตัวกรองเชื้อโรค ปรากฎว่าเค้าเชื่อป้า เหอๆๆ)

ช่วงนั้นแม่เครียดมาก การหย่าร้างทำให้แม่เจ็บปวด และการได้รู้ว่าลูกเป็นออทิสติกทำให้แม่เจ็บยิ่งกว่าเจ็บ การขาดงานบ่อยๆก็ไม่ส่งผลดีเอาซะเลย ความกดดันต่างๆนาๆที่ได้รับถาโถมเข้ามามากมาย

แต่แม่ถือคติ เจ็บได้ ล้มได้ แต่อย่านาน ถ้าเรามัวแต่ทดท้อใจ หมดเรี่ยวแรง เมื่อไรเราจะหลุดพ้นจากปัญหาได้ ล้มไปหนึ่งวัน เท่ากับเราลุกช้าไปหนึ่งวัน