Still Smile » ห้องรับแขก

พาเทวดาน้อยเหินฟ้า

admin — Fri, 26 Feb 2010 12:39:03 +0000

เมื่อต้นเดือน แม่ได้กระทำการอุกอาจอย่างนึง นั่นคือ พาลูกขึ้นเครื่องบินเป็นครั้งแรก! ด้วยความที่เราอยู่บ้านนอก เกือบเหนือสุดของประเทศ บางครั้งแม่ก็อยากพาลูกไปเที่ยวเปิดหูเปิดตา ดูอะไรที่มันแตกต่างจากบิ๊กซี โลตัส บ้าง แต่ก็ติดขัดตรงที่เรื่องการเดินทาง ซึ่งความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลๆ อาจจะทำให้เทวดาน้อยของแม่แปลงร่างเป็นจอมมารน้อยได้ในพริบตา เมื่อปลายปี ทางสายการบินแอร์เอเชีย ได้จัดโปรโมชั่นจองตั๋วเครื่องบินล่วงหน้าในราคาพิเศษสุดๆ ก็พอดีกับยายของเทวดาน้อยมาเปรยๆว่า อยากลองขึ้นเครื่องบินดูสักครั้ง แม่จึงจัดการจองตั๋วเครื่องบินไปเที่ยวกรุงเทพกัน โดยวางแผนว่าจะค้างคืนหนึ่งวัน เพื่อพาเทวดาน้อยของแม่เที่ยวดูอะไรแปลกๆบ้าง สิ่งที่แม่ต้องคำนึงถึงนั่นคือ ทำอย่างไรให้การเดินทางไปในที่ต่างๆสะดวกที่สุด เหนื่อยน้อยที่สุด หลีกเลี่ยงการจราจรที่คับคั่งของกรุงเทพให้ได้มากที่สุด เพราะแม่ไม่อยากให้เทวดาน้อยของแม่ฟิวส์ขาดจนหมดสนุก แม่เลือกที่พักเป็นโรงแรมที่อยู่ติดกับสถานีรถไฟฟ้าอ่อนนุช นั่นคือโรงแรม imm fusion ซึ่งราคาอยู่ในเรทที่ไม่สูง ไม่ไกลจากสนามบินมากนัก และสามารถเดินทางไปไหนมาไหนได้สะดวกด้วยการขึ้นรถไฟฟ้า สถานที่เที่ยวสำหรับลูก จึงเป็นสยามโอเชียนเวิร์ด ที่ตั้งอยู่ภายในสยามพารากอน เนื่องจากอยู่ในเส้นทางรถไฟฟ้า และตกเย็น แม่ก็นัดพบปะเพื่อนๆ ที่มีลูกอยู่ในวัยใกล้เคียงกัน มากินอาหารร่วมกัน สถานที่ก็คือชาบูชิ สาขาเอกมัย ซึ่งก็อยู่ในเส้นรถไฟฟ้าอีกเช่นเคย วันนั้นทั้งวัน ลูกขึ้นรถไฟฟ้าไปนู่นมานี่เป็นสิบเที่ยว เสียดายที่แม่วางแผนพลาดไปนิด ไม่ได้ซื้อตั๋ววันจะได้ประหยัดอีกหน่อย อิอิ ปัญหาที่พบจากทริปนี้ได้แก่ 1. ลูกของแม่ไม่มีการตื่นเครื่องบินแต่อย่างใด เพราะยังไม่เข้าใจว่าเครื่องบินจะขึ้นไปบนฟ้าอะไรยังไง คนที่ื่ตื่นเครื่องบินจริงๆคือยายมากกว่า แต่ปัญหาที่เกิดกับเทวดาน้อยคือ เมื่อเครื่องบินกำลังจะไต่ระดับลง คนเรามักจะหูอื้อ เทวดาน้อยก็เช่นกัน หูอื้อขึ้นมาก็เริ่มงอแงครางฮือๆเลย แม่ก็ต้องคอยปลอบและคอยเอานิ้วดูดอากาศออกจากหูให้ และลูกก็ไม่ยอมคาดเข็มขัดนิรภัย ยอมอยู่แป๊บนึง ก็ดึงออก [...]

ShareThis

ความก้าวหน้าของลูก

admin — Tue, 12 Jan 2010 19:14:05 +0000

ช่วงนี้ลูกของแม่ก้าวหน้าทางการสื่อสารมากขึ้น เมื่อวันก่อนพาไปซื้อของในโลตัสเอ็กซ์เพรส เจอเด็กผู้ชายอีกคนถือถุงขนมเบื้อง ลูกของแม่ไม่รู้จักขนมเบื้อง ก็เลยชะโงกมองดูด้วยความสนใจ คุณแม่ของเด็กคนนั้นยืนอยู่ใกล้ๆ และได้บอกว่า แบ่งขนมให้พี่เขากินหน่อยสิลูก เทวดาน้อยได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้า พูดออกไปทันทีว่า “ไม่เอาครับ ไม่กิน” ว๊าววว! สุดยอดอ่ะ แม่ดีใจมากที่หนูรู้จักพูดตอบโต้กับคนอื่นได้ ตอนนี้ลูกของแม่เข้าใจ และสนใจในสิ่งต่างๆรอบตัวมากขึ้น แม่ก็เลยชี้ชวนให้หนูดูนั่นดูนี่ ทำนู่นทำนี่ไปเรื่อยๆ บางครั้งแม้ลูกจะไม่ตอบสนองในทันที หรือว่าไม่โต้ตอบอะไร แม่ก็จะลองย้ำดูอีกเรื่อยๆ เพื่อให้ลูกได้ซึบซับบทสนทนาหลายๆแบบ ซึ่งแม่ก็พบว่าลูกค่อยๆเรียนรู้ และสามารถพูดออกมาอย่างเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น การพาน้องหมาเข้ามาอยู่ในบ้าน ก็เป็นตัวช่วยได้เยอะเหมือนกัน ตอนนี้ลูกแม่คุ้นเคยกับน้องหมาถึงขั้นอุ้มได้ พาวิ่งเล่นรอบบ้านได้ แต่ก็ต้องคอยระวังเพราะลูกหมาอยู่ในวัยกำลังคันเขี้ยว ต้องคอยสอนให้ลูกรู้จักหลบหลีกอันตรายด้วย และนี่ก็เป็นประโยคตัวอย่าง จากการเลี้ยงน้องหมาของลูก ” โอ๊ะ! แม่ หมาน้อยมันฉี่ แม่ ไปเอาผ้ามาเช็ดเลยยยย”

ShareThis

พาตัวยุ่งเข้าบ้าน

admin — Fri, 18 Dec 2009 20:58:18 +0000

ตัวยุ่งที่ว่านี่ มันขี้อ้อน ขี้เหงา ออเซาะ ขนยาว ตาแป๋ว เป็นชิสุอายุน้อยแต่ตัวโต สาเหตุที่แม่พาลูกหมามาเลี้ยง ก็เพราะเทวดาน้อยพักหลังๆ เกิดอาการกล้าๆกลัวๆกับสัตว์เลี้ยงมากเกินเหตุ อย่างตอนที่เรียนศิลปะเขาก็จะมีพุดเดิ้ลอยู่สองตัว เทวดาน้อยของแม่ก็คอยหดแข้งหดขา ห่วงหน้าพะวงหลัง กลัวพุดเดิ้ลจะเข้ามาใกล้ หรืออย่างตอนไปตัดผม มีแมวกระโดดขึ้นมายืนใกล้ๆ ลูกแม่ก็สะดุ้งโหยงกระโดดหนีเลยเหมือนกัน หลังจากวิจัยและตรวจสอบลักษณะสุนัขที่เหมาะกับการเลี้ยงในทาวเฮาส์ และให้เป็นเพื่อนเล่นกับเด็กๆ แม่เลยตกลงใจว่า ชิสุนี่ล่ะ น่าจะเหมาะ ปากไม่เปราะ นิสัยไม่ดุร้าย พกพาง่าย ไม่ต้องใช้พื้นที่เยอะมาก แต่เนื่องจากเจ้าหมาน้อยตัวนี้ ดันเป็นหมานิสัยแมว วันแรกที่แม่ไปรับมามันก็คลอเคลียตักอยู่ไม่ห่าง แค่เดินไปเข้าห้องน้ำก็ครางงืีดๆ พอถึงเวลาไปรับลูกกลับจากโรงเรียน แม่จึงต้องพกมันไปด้วย ก็เอาใส่กระเป่าสะพายให้โผล่แต่หัวออกมา พอไปถึงโรงเรียน ลูกเห็นเจ้าหมาน้อย ก็ทำท่าประหลาดใจ แต่เพราะแม่คุยกับลูกไว้หลายวันแล้ว ว่าเดี๋ยวแม่จะพาน้องหมามาให้นะ น้องหมาน่ารักนะ ขนนุ๊มนุ่ม จากทีแรกลูกจะส่ายหน้าบอกม่ายอาววว พอชวนคุยหลายๆวันเข้าก็เริ่มมีทีท่าคล้อยตาม วันนี้พอได้ประจันหน้ากันจริงๆ ลูกเลยไม่กระโดดหนี พากระเตงกันมาทั้งลูกหมาลูกคน ค่อนข้างทุลักทุเลเหมือนกันนะนี่กว่าจะถึงบ้าน = =” แต่พอกลับมาถึงบ้าน ลูกแม่ดันไม่กล้าเข้าบ้านซะงั้น เพราะน้องหมานั่งขวางประตูไว้ ประมาณว่าในรัศมีสิบเมตรอย่าได้มาใกล้เลยเชียว ที่แม่ขำมาก คือลูกพยายามพูดไล่น้องหมาให้ไปห่างๆ พูดเยอะมากๆ บอกหมาน้อยอย่ามาอยู่ตรงนี้ ไปกินข้าวเลย เดี๋ยวแม่ตีนะ ลุกเร็วๆ เดี๋ยวให้ครูมาตีนะ ฯลฯ [...]

ShareThis

พาลูกไปเรียนศิลปะ

admin — Sat, 05 Dec 2009 16:48:45 +0000

อันเนื่องมาจากช่วงนี้ต้องเลี้ยงลูกเองบ่อยๆในช่วงวันหยุด เสาร์-อาทิตย์ ก็อยู่กันสองคน ไม่รู้จะเล่นอะไร แม่ยิ่งมีกำลังน้อยอยู่ พอดีสอดส่ายตาผ่านแว๊บๆไปอ่านเวบหนึ่ง(ขออภัยค่ะ จำชื่อเวบไม่ได้) มีการพูดถึงการสอนศิลปะให้กับเด็กออทิสติก แม่จึงปิ๊งขึ้นมาทันทีว่า ไหนๆลูกเราก็ชอบวาดรูประบายสีตอนอยู่ที่บ้าน แบบนี้น่าจะลองให้เขาไปเข้าร่วมทำกิจกรรมกับคนอื่นๆดูบ้าง แม่จึงไม่รอช้า เซิทหาแหล่งสอนศิลปะเด็กในเชียงรายทันที โป๊ะเช๊ะ เจอเต็มๆ อยู่หน้าปากซอยแถวบ้านนี่เอง โทรไปติดต่อสอบถามได้ความว่า สนนราคาคอร์สละ 2500 บาท เรียนทุกวันเสาร์ หนึ่งคอร์สมีสิบครั้ง แม่บอกเขาไปตามตรงว่าลูกของแม่เป็นเด็กพิเศษ จะเรียนได้ไหม เขาก็โอเค ถ้าไม่ตีเพื่อน ไม่อาละวาด สรุปแม่จึงพาลูกไปลงคอร์สเรียนทันที บรรยากาศที่นั่น เป็นบ้านมีบริเวณสนามให้เด็กวิ่งเล่น และก็มีห้องเล็กๆหนึ่งห้องเป็นห้องทำงานศิลปะ ลูกของแม่ไม่ยอมปล่อยแขน เกาะแน่นหนึบแกะไม่ออก เลยสรุปว่าแม่ต้องเข้าไปนั่งเรียนกะลูกด้วย = =” ลักษณะการเรียนจะเป็นการไกด์ไลน์ให้เด็กๆดู ว่าวันนี้จะทำอะไร แล้วให้ลงมือทำกันเอง มีพี่เลี้ยงคอยเดินดูแนะนำบ้าง ส่วนลูกของแม่นั้น กลายเป็นว่าแม่เป็นคนนั่งสอนเองซะมากกว่า เพราะติดหนึบ ไม่เคยยอมนั่งคนเดียวเลยสักที แต่ก็เอาเถอะ แม่นั่งเรียนด้วยก็พอได้ไอเดียเล็กๆน้อยๆในการทำงานศิลปะแบบเด็กๆ เอาไว้วันหลังจะได้มานั่งเล่นกะลูกเองบ้าง เวลาทำงานศิลปะจริงๆ ก็สักครึ่งชั่วโมงเองมั้ง ที่เหลือก็เป็นเวลาเล่น แม่ก็นั่งอยู่เป็นเพื่อน คอยลุ้นให้ลูกลงไปเล่นกับเด็กคนอื่นๆบ้าง แต่ลูกก็ไม่กล้าลงไป… คือเรื่องของเรื่อง วันแรกที่ไป ลูกก็จะเข้าไปเล่นก่อกองทรายกับเด็กคนนึง แต่โดนเด็กคนนั้นตวาดเพราะหวงที่ ทำให้ลูกเสียเซลฟ์ไปเลย T-T [...]

ShareThis

ซนบ้าง อะไรบ้าง

admin — Mon, 16 Nov 2009 17:11:33 +0000

ตอนนี้เทวดาน้อยของเราหายดีแล้ว หลังจากต้องไปนอนให้น้ำเกลือสองคืน จากการกินยาเกินขนาด เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งสัปดาห์ จนแม่แน่ใจว่าลูกหายสนิทแล้ว ก็เริ่มให้ยา Risperdal อีกครั้งตามคำแนะนำของหมอ โดยได้ทดลองในช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ก่อน ในปริมาณเช้าและก่อนนอน 0.25ml และปรับเปลี่ยนให้เป็นเช้า 0.4 ml และก่อนนอน 0.2 ml ในวันจันทร์ที่ลูกแม่ไปโรงเรียน เพื่อทดสอบผลของยา ปรากฎว่า คุณครูรายงานว่า ลูกของแม่นิ่งเป็นตุ๊กตา ไม่สนใจเรียน ไม่สนใจคำสั่งครู ออกแนวขี้เกียจ ฟุบกับโต๊ะบ้าง ไม่ค่อยสดชื่นร่าเริงเหมือนเคย วันนั้นแม่จึงโทรหาคุณหมอที่ดูแลเรื่องการให้ยา ว่าปริมาณ 0.4ml คงมากเกินไปจริงๆ เพราะทำให้ลูกนิ่งได้ แต่นิ่งแบบไม่มีความสุข ซึ่งแม่ไม่อยากให้ลูกเป็นแบบนั้น คุณหมอจึงอนุญาตให้ปรับลดปริมาณยาลงเป็น เช้าและก่อนนอน 0.25ml เหมือนครั้งแรกสุดที่เคยให้ยา พอปรับปริมาณยาลดลงแล้ว ลูกแม่ก็กลับมาสดชื่นเหมือนเดิม อาการเอาแต่ใจลดน้อยลงด้วย ไม่กรี๊ดโวยวายเวลาขัดใจเหมือนแต่ก่อน และเรียนหรือทำกิจกรรมกับเพื่อนที่โรงเรียนได้อย่างดี กลับมาจากโรงเรียนยังมีแรงเหลือ ออกไปปั่นจักรยานบ้าง ชวนแม่เตะบอลบ้าง และรับฟังที่แม่สั่งเป็นอย่างดี รู้จักหลบหลีกรถที่ผ่านหน้าบ้าน ไม่ออกไปปั่นจักรยานไกลเกินกว่าที่แม่กำหนด บางทีก็มีออกฤทธิ์ทำท่าจะดื้อบ้าง แต่พอแม่ทำท่าไม่สนใจก็นิ่ง แล้วเดินมากอดแม่ บอกว่าขอโทษครับ แล้วก็กลับไปเล่นต่อ ก็มีกระโดดโลดเต้นบ้าง ปีนป่ายบ้าง ก็ลูกเราเป็นผู้ชายนี่นา ซนบ้างเป็นเรื่องปกติ ยอมเหนื่อยหน่อยดีกว่าให้ลูกเซื่องเป็นตุ๊กตา เช้าและก่อนนอน 0.25ml [...]

ShareThis

เกือบไปแล้ว…

admin — Sat, 31 Oct 2009 14:57:35 +0000

สืบเนื่องจากเรื่องราวเมื่อวาน ที่ลูกของแม่มีอาการย่ำแย่ วันนี้แม่ก็ได้รู้สาเหตุที่แท้จริง ซึ่งทำเอาแม่พูดไม่ออกเลย นั่นคือ ลูกได้ยาไปเกินขนาด เกินกว่าที่หมอกำหนดไว้มาก เรื่องราวเกิดขึ้น เพราะปกติตอนเช้าๆ น้องสาวของแม่จะเป็นคนดูแลลูก และพาไปส่งที่โรงเรียน ซึ่งก่อนหน้านั้น แม่ได้คุยกับน้องสาวเรื่องยาของลูก และบอกขนาดยาที่หมอให้ว่าแค่ 0.4 ml ประมาณสองหยดเท่านั้นเอง โดยให้ใช้หลอดที่เสียบอยู่กับขวดยาเป็นตัววัดขนาด ซึ่งน้องสาวของแม่ก็ทำท่าเข้าใจเป็นอันดี แต่เหตุการณ์กลับกลายเป็นว่า น้องสาวของแม่ ใช้หลอดยาอันนั้นไม่เป็น บวกกับความประมาท แทนที่จะให้ยาแค่ 0.4 ml แต่กลายเป็นว่าป้อนยาให้หนูไปมากถึง 2.5 ml !! และน้องสาวของแม่เมื่อวานก็ไม่ได้กลับบ้าน ทำให้กว่าแม่จะรู้ความจริง ก็ปาเข้าไปบ่ายโมงกว่าๆของวันนี้ บุญรักษา ที่ลูกของแม่ไม่เป็นอะไรหนักไปกว่านี้ ตอนนี้ลูกของแม่เริ่มหายซึมเซา พูดคุย นั่งเล่นได้มากขึ้น แต่ยังอาเจียนและกินอะไรไม่ลง แม่ก็ป้อนน้ำเกลือบ้าง โอวัลตินบ้าง กินข้าวได้นิดหน่อย หมอบอกให้เฝ้าดูอาการ ถ้าแนวโน้มลูกดีขึ้น ก็ปล่อยให้อาเจียนเอายาที่ตกค้างออก คอยป้อนน้ำเกลือและให้นอนพักผ่อน งดยาจนกว่าอาการจะหายสนิท แต่ถ้ามีอาการหายใจติดขัดหรือหอบเหนื่อย ก็ให้รีบพาส่งโรงพยาบาล เหตุการณ์ในครั้งนี้ เป็นบทเรียนครั้งสำคัญของแม่อีกครั้ง แม่สัญญาว่าจะไม่ให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก…

ShareThis

หนูลองยา

admin — Fri, 30 Oct 2009 16:20:47 +0000

เทวดาน้อยเพิ่งกลับมาจากเชียงใหม่ได้สองวัน รอบนี้เป็นการให้ยาช่วยในการบำบัดเป็นครั้งแรก ยาที่ว่านี้มีชื่อทางการค้าว่า Risperdal เป็นของเหลวใส หมอให้รับยาครั้งแรก 0.25 ml แต่เนื่องจากลูกของแม่ยังมีอาการต่อต้าน และไม่นิ่ง หมอจึงให้เพิ่มปริมาณเป็น 0.4ml ในตอนเช้า และ 0.2 ml ในตอนก่อนนอน ซึ่งวันต่อมาก็ได้เวลากลับบ้านพอดี แม่ไปรับหนู ก็รู้สึกว่า หนูมีอาการนิ่งๆ แปลกๆ แบบว่า แม่ไม่ชินอ่ะ ปกติลูกแม่ต้องกระตู้วู้กว่านี้นี่นา กลับมาบ้านได้สองวัน แม่สังเกตว่าลูกหลับง่ายมาก ปกติเราจะต้องเล่นกันก่อนนอนทุกครั้ง แต่ตอนนี้ลูกแม่อาบน้ำเข้าห้องนอนปั๊บ นอนหลับได้ทันทีเลย และวันนี้ตอนที่แม่ไปรับหนูที่โรงเรียน คุณครูก็รายงานว่า ลูกของแม่ชักจะนิ่งเกินไปแล้ว แบบว่าออกอาการเซื่องอย่างเห็นได้ชัด ง่วงนอนตลอดเวลา แม่ชักไม่สบายใจ(จริงๆก็ไม่สบายใจตั้งแต่ตอนรู้ว่าคุณหมอให้เพิ่มยาแล้ว) ขนาดพาขี่มอเตอร์ไซคืกลับมาบ้าน หนูยังแทบจะหลับมาตลอดทาง เมื่อมาถึงบ้าน เทวดาน้อยของแม่ก็ดูหมดเรี่ยวแรง หน้าซีดๆ แม่ให้หนูจิบน้ำกับเอาน้ำเย็นลูบหน้าตาให้สดชื่น แล้วก็โทรศัพท์หาคุณหมอที่เชียงใหม่ทันที แม่รู้สึกว่าปริมาณยามันมากเกินไป เภสัชกรที่จ่ายยาจึงให้ลดยาเหลือ 0.25 เท่าเดิม และก่อนนอนวันนี้ก็งดยาไปเลย เทวดาน้อยของแม่ทำท่าเหมือนจะป่วย สักพักหนูก็ลุกขึ้นมาอาเจียน พออาเจียนเสร็จ หนูก็เดินไปล้างหน้าเอง แล้วหยิบนมที่แม่ซื้อไว้ให้มายื่นให้แม่ช่วยแกะฝา ช่วงที่ดื่มนม หนูก็ท่าทางสดชื่นขึ้นหน่อย แล้วหนูก็กินข้าว กินไปได้สองสามคำ ก็เลิกกิน เดินไปนอนที่โซฟาต่อ แม่ก็เลยปูที่นอนผืนเล็กให้หนูนอน [...]

ShareThis

Grooming Friday

admin — Fri, 02 Oct 2009 18:59:23 +0000

บางครั้ง แม่เองก็มีสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ ความเครียด ความเหนื่อย ความหวาดวิตก กดทับอยู่ทุกคืนทุกวัน ถ้ามีอะไรมาสะกิดแม้แค่เรื่องไม่เป็นเรื่อง แต่ก็ทำให้ความเศร้าถาโถมเข้ามาอย่างหนักได้ วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่ง ที่แม่ต้องนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวในมุมหนึ่งของบ้าน แต่ก็ไม่นาน เด็กชายตัวน้อยก็เดินตามเสียงแม่มา คำแรกที่ลูกพูดเมื่อเห็นแม่ก็คือ “แม่ร้องไห้เหรอ…” แล้วมือเล็กๆก็ยกขึ้นมาปาดน้ำตาให้แม่ “ไม่เอาน่า อย่าร้องนะ” …เหมือนมีก้อนอะไรวิ่งมาจุกอยู่ที่คอ แม่ปล่อยโฮออกมาหนักกว่าเดิม… เจ้าตัวน้อยเอื้อมมือไปหยิบทิชชู่แล้วเช็ดน้ำตาให้แม่ “ไม่เอา ไม่ร้อง พอแล้ว” พอแม่ยังไม่หยุดร้อง หนูก็เอาทิชชู่แฉะๆมาขู่แม่ “นี่ๆดูไรนี่ กลัวมั๊ย กลัวมั๊ย อย่าร้อง” แม่ดึงลูกมากอดไว้แน่น สะอื้นฮักๆ … แม่ยังมีหนูอยู่ตรงนี้ แม้จะเหนื่อย จะล้า จะไม่เหลือใคร แต่แม่ก็มีคนสำคัญที่สุดอยู่ตรงหน้านี้แล้ว จริงๆแล้ว พัฒนาการทางการพูดของเทวดาน้อยโดยทั่วไป ยังไม่ค่อยดีนัก ยังเชื่อมโยงเหตุผลไม่ค่อยเป็น ถ้าเทียบเป็นภาษาอังกฤษก็คือรู้จักแต่ what , where แต่ยังไม่รู้จัก with , why , how…เมื่อวานเพิ่งไปหาหมอมา หมอถามว่ามากับใคร หนูก็ยังไม่เข้าใจคำถามเลย …วันนี้จึงดูเหมือนว่า ลูกแม่พยายามอย่างมาก ที่จะพูดปลอบใจแม่… เพราะประโยคสุดท้ายที่ลูกพูดกับแม่ ตอนที่แม่กอดหนูไว้ ก็คือ “รักแม่ครับ”…..

ShareThis

เพื่อนสนิท

admin — Fri, 31 Jul 2009 05:55:05 +0000

หลังจากเข้าโรงเรียนมาได้นานพอสมควร แม่ก็อยากรู้ว่า ตอนนี้ลูกพอจะมีเพื่อนสนิทบ้างหรือยัง… เมื่อดูสมุดการบ้านของลูก ตรงช่องที่ให้เขียนชื่อ บางทีก็ปรากฎว่าเป็นชื่อคนอื่น อะไร พรๆ สักอย่างนี่ล่ะ เอ๊ะ หรือว่าสมุดการบ้านสลับกันนะ แต่พอดูดีๆ นี่ก็สมุดของลูกเรานี่นา แถมลายมือก็เป็นลายมือของลูกด้วย มาถึงบางอ้อ ตอนคุณครูเขียนในบันทึกประจำสัปดาห์ ว่าลูกของแม่ติดเพื่อนคนหนึ่งมาก ขนิดที่ว่าไปไหนไปด้วย ทำอะไรทำด้วย แม้แต่ตอนเขียนหนังสือ ก็เขียนตามเพื่อน ดังนั้นเลยปรากฎเป็นชื่อเพื่อนออกมาแบบนั้นแม่เลยโทรคุยกับคุณครูเพื่อสอบถามรายละเอียด คุณครูเล่าให้ฟังว่า เพื่อนของลูกคนนี้เป็นคนไม่ค่อยพูดเพราะพูดไม่ชัด ลูกของแม่เลยชอบเขามากเป็นพิเศษ เพราะเด็กคนอื่นพูดจ้อจนลูกแม่ฟังไม่ทัน = =’ ไปๆมาๆก็เลยติดหนึบ เพื่อนทำอะไรลูกแม่ก็ทำตามเขาหมดเลย แม่ก็เลยห่วงว่าเด็กคนนี้จะรำคาญลูกแม่ไหม เลยบอกกับคุณครูว่ายังไงช่วยอธิบายให้น้องเขาเข้าใจนิดหนึ่งว่าอย่าเพิ่งรำคาญลูกแม่ คุณครูก็บอกว่าเรื่องนี้คุณครูก็คอยสังเกตอยู่ แต่ด้วยลักษณะของเพื่อนลูกที่ไม่ค่อยพูดมาก เขาก็ไม่มีทีท่ารำคาญอะไร จะเฉยๆซะมากกว่า แต่ก็มีบางทีที่ครูต้องจับแยกออกจากกันบ้าง เพราะทำตามกันทุกอย่าง บทจะดื้อจะซน ก็ทำด้วยกัน ช่วงนี้ลูกแม่ไปเข้าค่ายที่เชียงใหม่ เพิ่งไปได้สองสามวัน โทรศัพท์คุยกับยาย เห็นว่ากำลังติดหนึบอยู่กับเพื่อนที่นั่นอีกคนหนึ่ง ลักษณะเดียวกันเลย คือไม่พูดมาก แต่งานนี้ลูกแม่จะเป็นฝ่ายพูด เป็นฝ่ายไปสอนเด็กคนนั้นมากกว่า (เด็กคนที่ว่านี้เคยรู้จักกันมานาน เพราะเข้าฝึกที่เชียงรายพร้อมกัน อายุไล่เลี่ยกัน พัฒนาการจะน้อยกว่าลูกของแม่นิดหน่อย)

ShareThis

น้องจู๋

admin — Sun, 14 Jun 2009 18:31:23 +0000

พ่อแม่หลายๆคน คงเคยประสบปัญหาทำนองเดียวกันมาแล้ว กับเรื่องการสอนเพศศึกษาให้ลูกเล็กๆ แม้เทวดาน้อยของแม่ยังตั้งคำถามประเภทที่ว่า ‘หนูเกิดมาจากไหน’ ไม่เป็น แต่แม่ก็เล็งเห็นว่าเป็นสิ่งจำเป็นที่จะต้องให้ลูกทำความรู้จักกับ “น้องจู๋” ของตัวเอง เพราะคงดูไม่จืดถ้าหากเทวดาน้อยของแม่คิดว่าน้องจู๋เป็นเหมือนแขนขา สามารถเดินถอดกางเกงโทงๆได้ เหมือนตอนเล็กๆเวลาลูกโมโห หรืออยากประชด เทวดาน้อยของแม่ก็จะถอดกางเกงทิ้งทันที เริ่มจากการสอนให้รู้จักอวัยวะต่างๆในร่างกาย ชี้หู ตา จมูก ปาก ตามที่นักกิจกรรมบำบัดสอนมา แม่ขอนอกหลักสูตรด้วยการชี้ไปที่น้องจู๋ด้วย อ่ะ แม่ทะลึ่งนิ แต่ลูกก็ชอบนะ หัวเราะเอิ๊กอ๊ากทุกครั้งที่เวลาการสอนเรื่องอวัยวะไปจบลงที่น้องจู๋ ชี้ไม่ชี้เปล่า ก็แม่เล่นเอานิ้วไปจี๋ๆให้ลูกจั๊กกะจี้เล่นด้วยนี่นา จะไม่ให้ขำได้ไง พอลูกรู้สึกขำแล้ว เทวดาน้อยของแม่ก็เริ่มจะทะเล้น หลังๆพอชี้ไปที่น้องจู๋แล้ว ลูกก็อ้าขาอ้าซ่า โชว์น้องจู๋เต็มที่ แม่ก็จะเอามือลูกไปปิดไว้ แล้วจับขาให้หุบ แล้วพูดว่า อี๋ ปิดไว้นะ อายเค้า ลูกก็จะหัวเราะ ตอนนั้นยังไม่รู้หรอกว่า คำว่าอายเค้า หมายถึงอะไร รู้แต่ว่าตรงนี้คือน้องจู๋ เวลาใส่เสื้อผ้าให้ลูก แม่ก็จะคอยย้ำอีกที ว่าใส่กางเกงปิดน้องจู๋ไว้นะ จนลูกจำได้ขึ้นใจ ว่าน้องจู๋ต้องปิดไว้ด้วยกางเกง เวลาอาบน้ำแม่จะหัดให้ลูกถูสบู่ขัดขี้ไคลด้วยตัวเอง และแน่นอน ลูกต้องล้างน้องจู๋ให้สะอาดด้วย ตามีไว้ดู หูมีไว้ฟัง ปากมีไว้กินข้าว ขามีไว้เดิน มือมีไว้จับ และน้องจู๋มีไว้ฉี่ๆ ตอนนี้แม่เจออีกเรื่องนึง ที่ต้องทำให้ลุล่วงเกี่ยวกับน้องจู๋ของเทวดาน้อย นั่นคือเรื่อง [...]

ShareThis