Still Smileจูงมือกันก้าวข้ามสายรุ้ง แม้ยากเย็น แต่ก็ยังยิ้มได้

Grooming Friday

admin on ตุลาคม 2nd, 2009

บางครั้ง แม่เองก็มีสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ ความเครียด ความเหนื่อย ความหวาดวิตก กดทับอยู่ทุกคืนทุกวัน ถ้ามีอะไรมาสะกิดแม้แค่เรื่องไม่เป็นเรื่อง แต่ก็ทำให้ความเศร้าถาโถมเข้ามาอย่างหนักได้

วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่ง ที่แม่ต้องนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวในมุมหนึ่งของบ้าน

แต่ก็ไม่นาน เด็กชายตัวน้อยก็เดินตามเสียงแม่มา คำแรกที่ลูกพูดเมื่อเห็นแม่ก็คือ “แม่ร้องไห้เหรอ…”

แล้วมือเล็กๆก็ยกขึ้นมาปาดน้ำตาให้แม่ “ไม่เอาน่า อย่าร้องนะ” …เหมือนมีก้อนอะไรวิ่งมาจุกอยู่ที่คอ แม่ปล่อยโฮออกมาหนักกว่าเดิม… เจ้าตัวน้อยเอื้อมมือไปหยิบทิชชู่แล้วเช็ดน้ำตาให้แม่ “ไม่เอา ไม่ร้อง พอแล้ว” พอแม่ยังไม่หยุดร้อง หนูก็เอาทิชชู่แฉะๆมาขู่แม่ “นี่ๆดูไรนี่ กลัวมั๊ย กลัวมั๊ย อย่าร้อง”

แม่ดึงลูกมากอดไว้แน่น สะอื้นฮักๆ … แม่ยังมีหนูอยู่ตรงนี้ แม้จะเหนื่อย จะล้า จะไม่เหลือใคร แต่แม่ก็มีคนสำคัญที่สุดอยู่ตรงหน้านี้แล้ว

จริงๆแล้ว พัฒนาการทางการพูดของเทวดาน้อยโดยทั่วไป ยังไม่ค่อยดีนัก ยังเชื่อมโยงเหตุผลไม่ค่อยเป็น ถ้าเทียบเป็นภาษาอังกฤษก็คือรู้จักแต่ what , where แต่ยังไม่รู้จัก with , why , how…เมื่อวานเพิ่งไปหาหมอมา หมอถามว่ามากับใคร หนูก็ยังไม่เข้าใจคำถามเลย

…วันนี้จึงดูเหมือนว่า ลูกแม่พยายามอย่างมาก ที่จะพูดปลอบใจแม่…

เพราะประโยคสุดท้ายที่ลูกพูดกับแม่ ตอนที่แม่กอดหนูไว้ ก็คือ “รักแม่ครับ”…..

Read More Comments (3) ห้องรับแขก