รักแม่นะ…

Author admin on กันยายน 20th, 2008

สิ่งหนึ่งที่เห็นได้ชัด สำหรับอาการออทิสติกของเจ้าเทวดาน้อย คือพัฒนาการทางด้านการพูดและการสื่อสาร ที่จะช้ากว่าเด็กทั่วๆไป เมื่อช่วงอายุสองขวบ การพูดของลูก จะเหมือนหุ่นยนต์ ผสมนกขุนทอง นั่นคือ สามารถออกเสียงพูดตามได้ แต่ไม่เข้าใจว่าตัวเองพูดอะไร และพูดเหมือนโปรแกรมหุ่นยนต์ซึ่งจะมีแพทเทิร์นที่แน่นอน เช่น ถ้าบอกว่า มีไหม หนูก็จะตอบทันทีว่า ไม่มี โดยไม่รู้ว่ามีหรือไม่มีคืออะไร(เป็นคำเลียนแบบโฆษณาสีในทีวีไง)

ไม่ว่าเจ้าเทวดาน้อยจะเข้าใจความหมายหรือไม่ก็ตาม แม่ก็ชอบให้หนูได้พูด ได้ออกเสียงเยอะๆ จะท่องเป็นกลอน จะร้องเป็นเพลง จะเป็นคำพูดขำๆเอาฮา ยังไงก็ได้ ขอให้ลูกได้ออกเสียง ซึ่งหนูก็ทำได้ดี ออกเสียงได้ชัดเจน แม้ว่ามักจะลงท้ายด้วย บลาๆๆๆ ภาษาต่างดาวก็ตาม

ตัวอย่างความเป็นหุ่นยนต์ของเจ้าเทวดาน้อย เช่น เวลาหนูร้องไห้โมโห แม่ก็จะง้อหนูด้วยการกางแขนแล้วบอกว่า เรามาดีกันนะ หนูก็จะเข้ามาซบอกแม่ บางทีก็กลับไปอาละวาดต่อ เพราะหนูไม่ได้อยากคืนดีกับแม่หรอก แต่โปรแกรมมันออกคำสั่งว่าถ้าแม่กางแขนแบบนี้ แปลว่าหนูต้องเข้ามาซบ = =” หรือถ้าได้เวลานอน แล้วแม่ทำท่าจะปิดไฟ แล้วพูดว่า ประจำที่ เทวดาน้อยก็จะต้องวิ่งไปที่ที่นอนของตัวเอง บางทีหนูยังอยากเล่นอยู่ ก็อาละวาดโวยวาย แต่ก้ไปอาละวาดบนที่นอนนั่นล่ะ

อีกอันนึงที่แม่ชอบเล่นก็คือ ชี้มาที่ตัวแม่แล้วบอก คนนี้ใคร ลูกก็จะบอกว่า แม่ แล้วแม่ก็จะถามว่ารักแม่ไหม หนูก็จะเข้ากอดแล้วบอก รักแม่ๆ แต่อย่าไปถามอะไรที่เพี้ยนจากนี้เชียว เช่น ถามว่า คนไหนแม่ เพราะหนูจะตอบไม่ได้ เพราะหนูไม่รู้ความหมายที่พูดออกมา รู้แค่ว่ามันเป็นสเตปที่ต้องพูดไปตามนั้น แต่ก้ไม่เป็นไรหรอก สำหรับแม่แล้วยังไงก็ได้ ขอให้ลูกได้ออกเสียงก็พอ

อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่แม่กำลังให้หนูกินข้าว หนูก็นึกอยากขัดขืนขึ้นมา จะเริ่มป่วน เริ่มจากการเอาข้าวไปหว่านรอบๆ แม่ก็เลยยึดช้อนคืนมา หนูไม่พอใจจึงปีนโต๊ะเล่นแล้วกระโดดลงมา แม่ก็เลยดุหนู บอกให้มานั่งอยู่กับที่ หนูจึงถุยข้าวในปากทิ้ง และเริ่มพยายามปานู่นปานี่ วันนั้นแม่ยอมรับว่าอารมณ์ไม่ค่อยจะดี จึงดุหนูเสียงดัง แทบจะกรี๊ดแข่งกันเลยทีเดียว = =” เทวดาน้อยไม่เคยยอมใครอยู่แล้ว จึงป่วนไม่หยุด และแล้วหนูก็จัดการ คว้าชามข้าวเขวี้ยงลงกับพื้น วินาทีนั้นเองที่แม่ฟิวส์ขาด และ… “เพี๊ยยยยย”

ใช่ แม่ตีลูก เสียงดังสนั่น เราต่างคนต่างนิ่งกันไปราวสองวินาที ก่อนที่หนูจะกระโจนเข้ามากอดแม่ แล้วระล่ำระลักพูดออกมา “รักแม่ รักแม่นะ รักแม่ รักแม่”….โอ นี่แม่ทำอะไรลงไป แม่นั่งร้องไห้ กอดหนูไว้แน่น จะหุ่นยนต์หรือนกขุนทอง หรือจะอะไรก็แล้วแต่ แม่รู้ว่าการพูดออกมาครั้งนี้มีความหมายกว่าที่เคย และแม่ก็เสียใจมากที่ไม่อดทน แม่ได้แต่พูดพึมพำกับหนู รักจ้ะ รักนะ เรารักกันนะ …

ตั้งแต่นั้นมา แม่ก็ยังคงเล่นกับหุ่นยนต์ตัวน้อยตามสเตปเดิมอยู่ กางแขนออกแล้วถามว่า รักแม่มั๊ย หนูก็จะเข้ามากอดบอกว่ารักแม่ ตามบทเดิม แต่อ้อมกอดของเราแนบแน่นและมีความสุขมากกว่าที่เคย