สภาพแวดล้อมใหม่ กับการเริ่มต้น

Author admin on สิงหาคม 17th, 2008

ตอนที่เทวดาน้อยมาอยู่กับแม่ที่พะเยานี้ หนูอายุได้สองปีกับสี่เดือน นับเวลาที่รู้ว่าหนูไม่ธรรมดา ก็ปาไปห้าหกเดือนแล้ว แต่เป็นห้าหกเดือนที่แสนมึนงง เพราะปัญหารอบด้าน และหนูก็ยังไม่เคยเข้าฝึกกับนักกิจกรรมจริงๆจังๆสักครั้ง ได้แต่ฝึกกันเองในบ้าน โดยอาศัยแนวทางจากข้อแนะนำ และตำรา ที่ได้มาจากโรงพยาบาลเด็ก ยังไม่ทันได้ไปหานักกิจกรรมตามคิวที่ได้รับ หนูก็ต้องระเห็จมาอยู่ที่นี่เสียแล้ว

สิ่งแรกที่แม่กังวลเป็นอย่างยิ่ง คือเรื่องภาษา เนื่องจากที่นี่ ใช้ภาษาท้องถิ่น และพูดกันเร็ว(ต่างจากเชียงใหม่) แม่ห่วงเหลือเกินว่าหนูจะยิ่งมึนงงกับภาษาที่ไม่คุ้นเคย จากที่พูดไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว จะหนักเข้าไปใหญ่ แม่เลยต้องคอยบอกใครต่อใครว่า ช่วยพูดภาษากลางกับหนูแบบช้าๆชัดๆ เพราะหนูยังพูดไม่เก่ง ไม่อยากให้สับสน

แทบจะทุกคนที่นี่ ไม่เข้าใจว่าเทวดาน้อยของแม่เป็นอะไร หรือมีอะไรผิดปกติ นอกจากความหล่อใสผิดปกติ อิอิ บางคนก็ว่าแม่คิดไปเอง บางคนก็ว่าเดี๋ยวโตขึ้นก็รู้เรื่องเอง บางคนแนะนำให้เอากบมาตบปาก =_=” ก็ต้องคอยอธิบายกันไป จนได้เห็นพฤติกรรมของหนูหลายๆอย่างที่แสดงออกมา ทุกคนก็เริ่มเข้าใจกันมากขึ้น

ในช่วงกลางวัน แม่ทำงานโดยใช้โน๊ตบุ๊คที่หอบหิ้วมา เป็นอุปกรณ์ทำมาหากิน และให้ยายของหนูเป็นคนดูแลหนูในช่วงที่แม่ทำงาน ผ่านไปสามวัน เนื่องจากสารเคมีระหว่างหนูกับยายไม่ตรงกัน ทำให้หนูดูเบื่อๆ ยายก็เลยลองพาหนูไปที่ศูนย์พัฒนาเด็กเล็กของหมู่บ้าน ซึ่งพอได้เจอเพื่อนๆหนูก็รู้สึกสดชื่นอย่างเห็นได้ชัด จึงตกลงพาหนูมาฝากที่นี่แทน โดยแม่ต้องไปนั่งอธิบายให้ผู้ดูแลที่นั่นฟัง ว่าเทวดาน้อยของเราเป็นเด็กไม่ธรรมดา และก็เอาเอกสารความรู้ต่างๆไปให้เขาอ่านด้วย เนื่องจากความหล่อใส น่าเอ็นดู ทำให้ผู้ดูแลยินดีรับหนูไว้ด้วยความเต็มใจ แต่เรื่องราวที่นี่ยังมีต่อ ไว้จะมาเล่าวันหลัง….

ก่อนหน้าจะมาอยู่ที่นี่ สุขภาพของเทวดาน้อยไม่ค่อยดี จากการที่ป่วยบ่อยๆ และมีความเข้มข้นของเลือดต่ำ ทำให้ตัวซีดๆ แต่สภาพแวดล้อมที่มีแต่ต้นไม้เขียวชะอุ่ม ไร้มลภาวะ ไร้ฝุ่นควัน อากาศที่ปลอดโปร่ง ทำให้หนูแข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จนตอนนี้ผ่านมาเกือบสองปี หนูไม่เคยป่วยหนักๆอีกเลย ร่างกายก็แข็งแรง มีเลือดฝาด ความเข้มข้นของเลือดสูงขึ้นจนไม่ต้องใช้ยาอีกต่อไป นับเป็นเรื่องดีอย่างยิ่ง ของการได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติแบบนี้

จากนั้นก็เป็นการเริ่มต้นหาที่รักษา ตามที่ได้ตั้งใจไว้ว่าจะเข้าฝึกกิจกรรมบำบัดที่พะเยา โดยต้องทำใบส่งตัวตามขั้นตอน เริ่มจากโรงพยาบาลประจำอำเภอ ที่มีนักพัฒนาการเด็กประจำอยู่แค่คนเดียว ซึ่งเขาดูตื่นเต้นมากที่เราพาลูกไปขอใบส่งตัวเพื่อรักษาต่อ เขาบอกว่าที่ผ่านๆมา ไม่เคยมีผู้ปกครองคนไหนที่เดินเข้ามาบอกเขาว่าลูกตัวเองเป็นออทิสติก เนื่องจาก ความรู้ความเข้าใจเรื่องออทิสติกของคนในพื้นที่นี้แทบจะไม่มี ซึ่งก้ไม่แปลก เพราะก่อนหน้านี้แม่เองก้ไม่เข้าใจเหมือนกัน =_=” เทวดาน้อยของเราเลยกลายเป็นกรณีศึกษา ให้นักพัฒนาการเด็กเลกเชอร์ จดพฤติกรรมต่างๆตามคำบอกเล่าของแม่ และจากการสังเกต

จากนั้นก็ถูกส่งตัวไปต่อที่โรงพยาบาลประจำจังหวัด ซึ่งแม่ก็ต้องผิดหวัง เนื่องจากแผนกจิตเวชเด็กที่นี่บอกว่า ไม่สามารถรับเด็กเข้าฝึกเพิ่มได้ เนื่องจากบุคคลากรมีน้อย และจำนวนเด็กที่มากขึ้นเรื่อยๆ จะต้องส่งต่อไปที่เชียงราย ในใจแม่ตอนนั้นเครียดเลยทีเดียว เพราะคาดหวังว่าจะพาหนูมาฝึกที่นี่เต็มที่ แต่เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วก็ต้องเดินหน้าต่อไป เทวดาน้อยของแม่จึงถูกส่งต่อ ไปที่โรงพยาบาลเชียงรายประชานุเคราะห์

อาจจะเป็นชะตา ที่ฟ้าลิขิตไว้แล้ว….