พี่เลี้ยง

Author admin on กันยายน 28th, 2008

จากที่เคยกล่าวไปในตอนต้นๆแล้วว่า เทวดาน้อยได้เข้าศูนย์เด็กเล็กประจำตำบล ที่นั่นมีสนามเด็กเล่น และก็มีของเล่นที่หนูชอบ และก็อยู่ไม่ไกลบ้านด้วย แม่จึงวางใจพาหนูไปฝากที่นั่น โดยไม่ลืมบอกกับครูพี่เลี้ยง ว่าหนูเป็นอะไร พร้อมทั้งขนคู่มือต่างๆนาๆไปให้เค้าอ่าน นั่งคุยทำความเข้าใจกับเขา ซึ่งเขาก็ยินดีที่จะรับหนูไว้ เพราะหน้าตาน่ารัก และก็ร่าเริง ไม่น่ามีปัญหาอะไร

แต่พอผ่านไปสักหนึ่งเดือน แม่เริ่มเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็กๆน้อยๆ รู้สึกว่าหนูจะขี้หงุดหงิดกว่าเดิม และครูพี่เลี้ยงก็เริ่มมาฟ้องแม่ “วันนี้อาละวาดนานเลยค่ะ” “น้องเค้าโกรธนานจังเลย” บางทีแม่ไปรับหนูเองที่ศูนย์ (ปกติให้ยายไปรับ) ก็พบว่าหนูอยู่คนเดียวในห้องเรียน ขณะที่เพื่อนๆคนอื่นลงมาเล่นในสนามกันหมด เมื่อแม่ถาม ครูพี่เลี้ยงก็บอกว่าหนูโดนขัดใจ อาละวาดร้องไห้ จะวิ่งออกนอกศูนย์ ครูเลยต้องให้มาอยู่ในห้องแบบนี้ และในระยะหลังๆนี่เอง ที่แม่พบว่า หนูถูกเก็บไว้ในห้องทุกเย็น คราบน้ำตา และอาการสะอึกสะอื้น แสดงให้เห็นว่าหนูยังโกรธไม่หาย ซึ่งแม่ก็ไม่สบายใจเลยที่เป็นแบบนี้

จนวันหนึ่ง ครูพี่เลี้ยงก็บอกกับแม่ว่า “ของดรับน้องก่อนสักเดือนนึงนะคะ…คือช่วงนี้จะมีเด็กเล็กเข้ามาใหม่น่ะค่ะ” อ้าว แล้วเกี่ยวอะไรกะลูกฉันล่ะ “….คือ ครูต้องดูแลเด็กเล็กก่อนน่ะค่ะ แล้วน้องเค้าชอบอาละวาดบ่อย…เรารับไม่ไหว…”

โอเคค่ะ แม่เก็ทแล้ว เป็นครั้งแรกที่โดนพี่เลี้ยงปฏิเสธ แต่แม่ก็เข้าใจ เพราะลูกเราไม่เหมือนคนอื่น และที่นี่เป็นระบบเงินเดือน ไม่ว่าเด็กจะมากขึ้นหรือลดลง ก็ไม่มีผลอะไรกับเขาอยู่แล้ว แม่ก็ถือว่า เค้าได้พยายามแล้วที่จะรับเทวดาน้อยไว้

ยายของหนูแนะนำแม่ว่า พาไปบ้านครูกาบสิ .. บ้านครูกาบ เป็นสถานรับเลี้ยงเด็กอีกแห่งหนึ่งในหมู่บ้าน เลี้ยงกันแบบชาวบ้านๆ คือทำที่ไว้ภายในบ้าน กั้นรั้วกั้นประตูไม่ให้เด็กปีนป่าย ไม่มีสนาม ไม่มีของเล่น ทีแรกแม่ไม่อยากพาไปฝากที่นี่เลย รู้สึกไม่ชอบบรรยากาศ แต่ถ้าไม่ฝากที่นี่ ก็ต้องพาไปเนอสรี่ในเมือง ซึ่งไกลมาก ยายบอกว่าบ้านครูกาบเนี่ย มีทั้งลูกหมอลูกครู ที่เค้าเอามาฝากกัน แสดงว่าต้องมีอะไรดีบ้างล่ะ ลองพาไปหน่อยเถอะ แม่ก็เลยตกลง ลองพาไปก็ได้

ครูกาบ เป็นคุณน้าอายุไม่เกินสี่สิบ หน้าตายิ้มแย้ม และพูดเพราะมาก แม่เล่าให้เค้าฟังว่าลูกเป็นอะไร แล้วก็ขี้โมโห ชอบอาละวาด ครูกาบก็บอกกับแม่ว่า ลองดูหน่อยก็ได้ เพราะตอนนี้เค้าก็มีเลี้ยงอยู่คนนึง ซึ่งเป็นออทิสติกเหมือนกัน แล้วดูจะหนักกว่าเทวดาน้อยด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่มีปัญหาอะไร

เพราะแม่ได้รับบทเรียนจากศูนย์เด็กเล็กมาก่อนแล้ว คราวนี้แม่เลยเฝ้าระวังเป็นพิเศษ เล่นมุขลืมห่อข้าวบ้าง เพื่อจะได้แอบไปดูในช่วงครูกาบเผลอๆ ซึ่งแม่ก็เห็นเทวดาน้อยนั่งเล่นกับเพื่อนบ้าง นั่งอ่านหนังสือบ้าง พอแม่ถามว่าลูกอาละวาดไหม ครูกาบก็บอกตามตรงว่า อาละวาดสิ เวลาโมโหนี่อะไรก็ไม่เอาสักอย่างเลย แต่แป๊บเดียวเท่านั้นล่ะ พอหายโกรธแล้วก็มานั่งเล่นเหมือนเดิม … อืมม

เมื่อมาอยู่กับครูกาบได้สักหนึ่งเดือน แม่ก็เริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวลูก คราวนี้เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น เห็นชัดๆเลยคือหนูอารมณ์ดีมากขึ้น ใจเย็นมากขึ้น และที่สำคัญคือสื่อสารกันเข้าใจมากขึ้น

คงเพราะว่าหนูได้อยู่กับคนที่ใจเย็น และพูดเพราะแบบครูกาบ ทำให้หนูรู้สึกผ่อนคลาย และเริ่มพูด เริ่มทำเลียนแบบเด็กคนอื่นๆได้บ้าง

จากวันนั้นมาจนถึงวันนี้ นับเวลาปีกว่าๆ หนูก็ยังอยู่ที่บ้านครูกาบ หลายๆสิ่ง หลายๆอย่าง ทำให้แม่ยอมรับว่า ครูกาบช่วยได้มากจริงๆ นี่ถ้าเค้ายอมนะ แม่คงขอเหมาให้เป็นพี่เลี้ยงส่วนตัวของหนูไปแล้ว แห่ะๆ แต่ครูกาบยังต้องทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงเด็กคนอื่นๆด้วย

ทุกวันนี้หนูไม่มีคราบน้ำตายามกลับมาถึงบ้านอีกแล้ว มีแต่หน้ายิ้มแป้น เดินเข้ามายกมือไหว้ สวัสดีคร๊าบบบ พร้อมกอดแม่หนึ่งที สุภาษิตที่ว่า คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก แม้แต่เด็กออทิสติกตัวเล็กๆยังเข้าใจได้เลย